sábado, 27 de abril de 2024

¿Es posible tener un "vislumbre del Sí mismo"?

Artículo traducido del original en inglés del blog de Michael James con fecha 30 de enero de 2021: https://happinessofbeing.blogspot.com/2021/01/is-it-possible-for-us-to-have-glimpse.html

Un amigo me escribió preguntando «¿puede la práctica llegar a ser constante? Girando mi atención hacia dentro, permanezco ahí (YO-SOY). ¿Dónde termina el esfuerzo? He tenido vislumbres del Sí mismo, ¿cómo permanecer ahí? ¿Acaso es posible?», a lo que respondí:

Nuestro objetivo debería ser estar atento a uno mismo lo más que sea posible, pero, hasta que ego no sea erradicado, nuestras viṣaya-vāsanās continuarán, y su naturaleza es alejar nuestra atención de uno mismo. Por tanto, el esfuerzo por mantener nuestra atención fija en uno mismo es necesario hasta el mismísimo final.

Así que, ¿es posible estar constantemente atento a uno mismo? Incluso en el transcurso de otras actividades deberíamos intentar mantener al menos una corriente débil de fondo de atención a uno mismo, por así decir, y, tanto como sea posible, deberíamos intentar estar atento a uno mismo intensa y profundamente. Cuanto podamos hacerlo, no obstante, dependerá de cuánto amor (bhakti) tengamos por solo conocer y ser lo que realmente somos.

Cada vez que giramos y mantenemos nuestra atención en uno mismo estamos fortaleciendo el necesario bhakti con el correspondiente debilitamiento de nuestras 
viṣaya-vāsanās, así que perseverar en esta práctica tanto como sea posible es de lo único que debemos preocuparnos. Esta práctica es como un viaje, así que, mientras estemos intentando estar atento a uno mismo, estaremos avanzando en la dirección correcta. Esto es lo único que debe preocuparnos. Si empezamos a pensar si es posible o no estar constantemente atento a uno mismo, estamos permitiendo que nuestra atención se desvíe de uno mismo, así que deberíamos devolverla de vuelta a uno mismo y descartar así dichos pensamientos.  

En cuanto a tu comentario 
«he tenido vislumbres del Sí mismo», supongo que lo que quieres decir es que a veces has experimentado un grado mayor de claridad de consciencia de ti mismo (es decir, una claridad sutil de consciencia de ti mismo como algo que es distinto del cuerpo, la mente y los demás adjuntos). Dicho incremento de claridad de consciencia de uno mismo es lo que Bhagavan llama ahaṁ-sphuraṇa, y el grado de esta claridad se incrementará a medida que profundicemos más en la práctica.

Así pues, ¿cómo permanecer en esa claridad? Solo perseverando en nuestra práctica de estar tan intensamento atento a uno mismo como sea posible. No hay nada más que podamos hacer ni que necesitemos hacer, porque hacer cualquier otra cosa solo llevará nuestra atención lejos de uno mismo hacia otras cosas. 

Referirse a esta claridad de consciencia de uno mismo como «vislumbre del Ser» es una manera muy tosca, imprecisa y confusa de describirla o entenderla, porque en este contexto 
«Sí mismo» significa nuestra naturaleza real (ātma-svarūpa), que no es un objeto, y por tanto no es la clase de cosa de la que podamos tener un vislumbre. Lo que realmente somos es consciencia pura, y la consciencia pura solo puede conocerse ella misma. Ego nunca puede conocerla, porque, mientras surjamos y permanezcamos como ego, somos consciente de uno mismo como algo diferente de consciencia pura, en concreto como un cuerpo formado por cinco envolturas. Por tanto, para conocer la consciencia pura tenemos que girarnos hacia dentro para mirarnos solo a uno mismo y así hundirse y disolverse en consciencia pura como consciencia pura. Dicho de otra manera, solo siendo consciencia pura podemos conocer consciencia pura, como da a entender Bhagavan en el verso 26 de Upadēśa undiyār:

தானா யிருத்தலே தன்னை யறிதலாந்
தானிரண் டற்றதா லுந்தீபற
தன்மய நிட்டையீ துந்தீபற.

tāṉā yiruttalē taṉṉai yaṟidalān
tāṉiraṇ ḍaṯṟadā lundīpaṟa
taṉmaya niṭṭhaiyī dundīpaṟa.


பதச்சேதம்: தானாய் இருத்தலே தன்னை அறிதல் ஆம், தான் இரண்டு அற்றதால். தன்மய நிட்டை ஈது.

Padacchēdam (separación de palabras): tāṉ-āy iruttal-ē taṉṉai aṟidal ām, tāṉ iraṇḍu aṯṟadāl. taṉmaya niṭṭhai īdu.

அன்வயம்: தான் இரண்டு அற்றதால், தானாய் இருத்தலே தன்னை அறிதல் ஆம். ஈது தன்மய நிட்டை.

Anvayam (palabras reordenadas en el orden natural de prosa): tāṉ iraṇḍu aṯṟadāl, tāṉ-āy iruttal-ē taṉṉai aṟidal ām. īdu taṉmaya niṭṭhai.

Traducción al español: solo ser uno mismo es conocerse uno mismo, porque uno mismo está desprovisto de dos. Esto es tanmaya-niṣṭhā.

Paráfrasis explicativa: solo ser uno mismo [es decir, ser como uno realmente es sin surgir para conocer cualquier otra cosa] es conocerse uno mismo, porque uno mismo [la naturaleza real de uno] está desprovisto de dos [es decir, desprovisto de la dualidad fundamental de sujeto y objeto, conocedor y cosa conocida, y también desprovisto de la posibilidad de dividirse en dos yoes, un yo como sujeto que conozca el otro yo como un objeto]. Esto es tanmaya-niṣṭhā [el estado de estar firmemente fijo o establecido como tat, «ello» o «eso», la única realidad absoluta llamada brahman]. 

Mientras practiquemos estar atento a uno mismo, estamos disolviendo ego gradualmente, y, por tanto, experimentamos un grado mayor de claridad de consciencia de uno mismo, pero nos experimentaremos a uno mismo como ninguna otra cosa más que consciencia pura solo cuando ego se disuelva completa y permanentemente en eso. Hasta entonces, lo que experimenta el grado mayor de claridad de consciencia de uno mismo es todavía solo uno mismo como ego, así que esa claridad parece venir e irse y ser de diferentes grados, mientras que, cuando ego se disuelva finalmente en ello de forma completa, solo lo experimentaremos como nuestra naturaleza eterna e inmutable.

No hay comentarios:

Publicar un comentario